İşten yorgun argın eve dönen Yasemin, salonda koltukta oturmakta ve Facebook'a bakmakta. Ben de içerideki odada, bitmek bilmeyen Dere'yi yazmaya çabalıyorum, bilgisayarımın başında. Yasemin sesleniyor.

Yasemin: Kaler!

Kaler: Efendim?

Y: Çok yorgunum, okuyamayacağım da, şu müsait ile ilgili tartışma ne?

K: Şu an müsait değilim, anlatamayacağım. Sonra anlatırım.

Bilgisayarda yazmaya devam ediyorum. Yasemin de salonda oturduğu yerden konuşmaya.

Y: Sen de taktın kuzguna, iblise, dereye kaldırmıyorsun kafanı bilgisayardan. Sen müsait olmayabilirsin, ama ben müsaitim.

K: ?!?!

Y: Helloooooo? Sana diyorum.

Kalkıp salona gidiyorum. Yüzümde pis bir gülümseme.

K: Yani sen müsaitim diyorsun?

Y: Evet, aynen öyle diyorum.

K: Hangi anlamda diyorsun bunu?

Y: Nasıl hangi anlamda? Müsaitim işte o kadar.

K: Valla sen müsaitsen, ben hayda hayda müsaitim o zaman.

Sonrasını yazmayayım:)

Chevy Chase, 12 Mart 2015

Yazılar sayfasına geri dön.