Uçuşuyor kırlangıçlar, bir o yana, bir bu yana. Onlarca, yirmilerce, belki de yüz tane. Ufak kanatlı torpidolar gibi. Siyah kanatlarını bir kapatıyorlar, bir açıyorlar. Sık sık çırpıyorlar. Gövdeleri, batmakta olan güneşin ışığı ile kırmızımsı. Kuyrukları, hamsi kuyruğu. Uçmuyorlar da, galiba esen rüzgarda savruluyorlar. Solmaya başlamış mavi gökyüzünde oldukları yerde durmaya çalışıyorlar. Ötüşüyorlar. Çalan klasik müziğe eşlik ediyorlar. Pilaki ve beyaz peynir ile kuru üzümden damıtma beyaz içecek de çok hoş oluyor.

     Güneş battı. Kırlangıçlar yok artık. Ama rüzgar hâlâ esiyor, tatlı, tatlı.

Altınova, Ayvalık, 7 Ağustos 2016

Hikayeler sayfasına geri dön.