Sessizce akıyordu bu sabah Lübliyanska, ne geçmişe takılarak, ne de gelecekten kaygı duyarak. Sadece o anı yaşıyordu sanki, hiçbir şeyi umursamadan, kafaya takmadan. Bir bırakmışlık hissi yayılıyordu sessiz akışından. Yıllardır, yüz yıllardır, hatta binlerce yıldır tanığı olduğu anların kendisinde yaratmış olduğu bir kayıtsızlık. Artık hiçbir şey onu şaşırtmıyordu. Şaşırmadığı için de umursamıyordu; hiçbir beklentisi yoktu. Sadece o anı, geçmişe takılmadan, gelecekten ise hiç kaygılanmadan yaşamak istiyordu, sanki. Belki de hiç gelmeyecek zannettiği sonun yaklaştığını hissettiği için.

Sessizce akıyordu bu sabah Lübliyanska, çok sessizce. Aktığını fark etmiyordu hiç kimse.

Chevy Chase, 10 Mart 2026

Hikayeler sayfasına geri dön.